Ślaz dziki

Article on other languages:

• Malva_major
• Malma
• Almindelig_Katost
• Wilde_Malve
• Malva_sylvestris
• Malva_sylvestris
• پنیرک
• Grande_mauve
• Dźiwi_šlěz
• Malva_sylvestris
• Tolik_(pincar)
• Malva_sylvestris
• Miškinė_dedešva
• Erdei_mályva
• Groot_kaasjeskruid
• Slez_lesný
• Gozdni_slezenovec
• Црни_слез
• Rödmalva

	del.icio.us
	Digg
	Furl
	Reddit
	Rojo
	Add to OnlyWire

Ślaz dziki
Systematyka wg Reveala
Domena	jądrowce
Królestwo	rośliny
Podkrólestwo	naczyniowe
Nadgromada	nasienne
Gromada	okrytonasienne
Klasa	Rosopsida
Rząd	ślazowce
Rodzina	ślazowate
Rodzaj	ślaz
Gatunek	ślaz dziki
Nazwa systematyczna
'Malva sylvestris L.
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons

Kwiatostan

Ślaz dziki (Malva sylvestris L.), czasami nazywany także ślazem leśnym – gatunek rośliny należący do rodziny ślazowatych (Malvaceae). Pospolita roślina w całej południowej Europie, środkowej Azji, Ameryce Północnej i Południowej. W Polsce występuje pospolicie na całym niżu i w niższych partiach gór.

Morfologia

Morfologia

Łodyga

Szorstko owłosiona, pokładająca lub wzniesiona, u dołu drewniejąca, w górze odstająco gałęzista, o długości od 30 do 120 cm.

Liście

W nasadzie sercowate, okrągławe, ogonkowe, 5-7 dłoniastoklapowane, z płytko karbowanymi lub piłkowanymi brzegami.

Kwiaty

Na nierównych szypułkach, duże, o śr. do 6 cm, wyrastają w pachwinach liści górnych od 2 do 6 kwiatów. Korona 3-4-krotnie dłuższa od kielicha, pięcopłatkowa. Płatki głęboko wycięte, purpurowo-fioletowe lub czarnofioletowe o długości od 1,5 do 3 cm, z widocznymi na powierzchni płatków trzema ciemniejszymi prążkami. Słupek wielokrotny z licznymi szyjkami. Kwitnie od maja do pażdziernika

Owoc

Rozłupnia składająca się od 9 do 11 jednonasiennych rozłupek o zaokrąglonych brzegach.

Biologia

Roślina dwuletnia lub bylina. Kwitnie od końca czerwca do późnego października. Kwiaty zapylane przez owady. Roślina miododajna^[1] .

Ekologia

Siedlisko: przydroża, przychacia, zręby,przydroża, skraje lasów, w ogrodach jest chwastem. Roślina ruderalna. Jest rośliną wskaźnikową piaszczystych gleb. Lubi gleby średnie i lżejsze nie kwaśne, nie znosi gleb mokrych. Hemikryptofit. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla SAll. Artemisienea ^[2].

Zmienność

Tworzy mieszańce z ś. drobnokwiatowym i ś. zaniedbanym.

Zastosowanie

• Roślina lecznicza

Surowiec zielarski - Surowcem zielarskim jest kwiat (Flos Malvae silvestris) i liść (Folium Malvae). Kwiat zawiera znaczne ilości śluzu, kwasów organicznych i niewielkie ilości olejku eterycznego. Liście zawierają: śluzy, garbniki, fitosterole, cukry, kwasy organiczne, pektyny, witaminę C, witaminę B-kompleks, karetonoidy i dużą ilość soli mineralnych. Kwiat i liście ślazu stosowane są w lecznictwie przy nieżytach górnych dróg oddechowych, zwykle w mieszankach z innymi ziołami, nieżytach żołądka i jelit oraz dróg moczowych. Zewnętrznie w postaci okładów na rany, wrzody, egzemy itp., do płukania jamy ustnej i gardła, do irygacji przy upławach i nadżerkach oraz do kąpieli w schorzeniach skórnych.

Działanie - Ułatwiające wypróżnianie, przeciwkrwotoczne, przeciwwrzodowe , osłaniające przewód pokarmowy, przeciwzapalnie i dezynfekujące skórę i błony śluzowe, posiada właściwości absorpcyjne. Stosuje się wewnętrznie lub zewnętrznie w postaci maceratów, naparów, odwarów przy zaparciach, biegunkach, chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, zaburzeniach trawienia, przeziębieniach, stanach zapalnych układu rozrodczego, oczu, gardła.

Zbiór i suszenie - zbioru surowca dokonuje w dni pogodne i po obeschnięciu rosy. Liście zbiera się w pełni rozwinięte, bez ogonków, zdrowe. Kwiaty zrywa się z kielichem lecz bez szypułek. Kwiaty i liście suszy się w suszarniach naturalnych albo ogrzewanych w temperaturze do 35°C, po rozłożeniu cienką warstwą.

Ciekawostki

• W gwarze ludowej ślaz dziki nazywany jest: ślazik, ślazówka, malwa dzika, guziczkowe ziele, ślaz zajęczy, ślaz leśny.
• Dawniej spożywany był jako jarzyna. Z młodych liści i pędów ślazu sporządzano zupę ziołową, sałatkę i dodatki. Z suszonych liści robiono herbatę. Kwiaty dodawano do surówek.

Przypisy

1. ↑ Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973. 
2. ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4. 

Bibliografia