19 stycznia383 r. podniesiony przez ojca do rangi augusta, czyli współpanującego. Od 395 panował nad wschodnią częścią imperium rzymskiego, gdy jego brat rządził częścią zachodnią. Z polecenia Teodozjusza opiekunem młodego cesarza, był Stylichon.
Był nieudolnym władcą. Znajdował się pod wpływem żony oraz swoich ministrów - najpierw Rufinusa (do 395 r.), potem Eutropiusa (do 399 r.) i Antemiusza (od 404 r.). Podczas jego panowania miały miejsce wyniszczające Cesarstwo Rzymskie najazdy Hunów (395) i Wizygotów (395- 397, 404 - 408). W 399 r. na skutek buntu Gildona cesarstwo wschodniorzymskie utraciło wpływy w prowincji Afryce. Wobec powtarzających się najazdów gockich, z inspiracji Eudokii i patriarchy konstantynopolitańskiego Jana Chryzostoma w 400 r. dokonano rzezi Germanów, licznych w cesarskich oddziałach przybocznych. W 404 r. Eudokia doprowadziła z kolei do wygnania patriarchy i rychło po tym zmarła. Arkadiusz był tylko biernym świadkiem tych wydarzeń, a po śmierci żony całkowicie usunął się w zacisze pałacowe.