Article in other languages:
- قرش
- Selachimorpha
- Köpək_balığı
- হাঙ্গর
- Акулы
- གཏུམ་ཉ།
- Ajkula
- Rinkin
- Акулообразни
- Tauró
- Iho
- Žraloci
- Morgi
- Haj
- Haie
- މިޔަރު
- Łóóʼ_hashkéhé
- Hailaadsed
- Καρχαρίας
- Shark
- Selachimorpha
- Ŝarko
- Marrazo
- کوسه
- Hávur
- Requin
- Siorc
- Cearban_(iasg)
- Quenlla
- 상어
- हाँगर
- Morski_psi
- Sharko
- Hiu
- Háffiskar
- Selachimorpha
- כרישאים
- Hiyu
- ზვიგენები
- Акула
- Papa_(samaki)
- Reken
- Selachimorpha
- Haizivs
- Rykliai
- Cápák
- Ајкула
- സ്രാവ്
- शार्क
- Ikan_yu
- Аврага_загас
- Haaien
- サメ
- Haier
- Haiar
- Cheurque
- Làmia
- Shark
- شارک
- Tubarão
- Rechin
- Tiwrun
- Акулы
- Shairk
- Peshkaqeni
- මෝරා
- Shark
- Žralokovidné
- Morski_psi
- Ајкула
- Morski_pas
- Hait
- Hajar
- Pating
- சுறா
- సొర_చేప
- ปลาฉลาม
- Köpekbalığı
- Акули
- Cá_mập
- Pating
- שארק
- 鲨鱼
| Rekiny | |
 Carcharhinus amblyrhynchos |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarioty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ryby chrzęstnoszkieletowe |
| Podgromada | spodouste |
Rekiny (fr. requin) – ogólna nazwa grupy gatunków, rodzajów, a nawet rodzin drapieżnych ryb chrzęstnoszkieletowych z podgromady spodoustych, charakteryzujących się opływowym, wrzecionowatym tułowiem, heterocerkalną płetwą ogonową, 5–7 otworami skrzelowymi umiejscowionymi tuż za głową oraz bardzo ostrymi zębami. Wiele gatunków jest poławianych dla mięsa, skór i tranu. Niektóre są niebezpieczne dla ludzi ze względu na możliwość pogryzienia – nawet śmiertelnego.
Spis treści |
Występowanie
Zasiedlają morza tropikalne i subtropikalne, nieliczne także wody arktyczne (rekin polarny), wiele wnika do wód śródlądowych.
Charakterystyka ogólna
Rekiny osiągają długość od 15 do 2 000 cm, a masę ciała nawet do 12 ton. Najgroźniejsze gatunki, np. żarłacz biały czy tygrysi posiadają ostre i spiczaste zęby, ułożone w szeregi, stopniowo zużywane i zastępowane nowymi. Inne gatunki mogą mieć również postrzępiony brzeg zębów. Ich szkielet zbudowany jest z chrząstki. Nie posiadają pęcherza pławnego i gdyby przestały pływać, opadłyby na dno.
Mają największe mózgi wśród ryb i dysponują zmysłami: wzroku, węchu, słuchu, smaku, dotyku, linii bocznej (wyczuwanie drobnych przemieszczeń wody) oraz elektrorecepcji (wyczuwanie zmian pola elektrycznego)[1]. Widzą w ciemnościach 10-krotnie lepiej niż człowiek (istnieją wyjątki, np. rekin polarny jest praktycznie ślepy). Wykrywają spadek potencjału elektrycznego rzędu 1 μV/cm.
Pierwsi przedstawiciele rekinów pochodzą z dewonu. Za pierwotny rodzaj rekinów uważa się Cladoselache, którego przedstawiciele żyli przed blisko 400 milionami lat.
Wśród ryb spodoustych spotykane są typowe drapieżniki oraz ryby planktonożerne. Największe z nich - rekin wielorybi i rekin olbrzymi – są niegroźne dla człowieka, pomimo groźnie brzmiących nazw i olbrzymich rozmiarów. Grupa drapieżnych rekinów obejmuje zarówno duże – faktycznie niebezpieczne dla ludzi – gatunki (np. żarłacz biały, żarłacz tygrysi) oraz niewielkich rozmiarów ryby żywiące się innymi wodnymi zwierzętami.
Taksonomia
Dawniej rekiny były klasyfikowane jako odrębny rząd lub nadrząd (Squaliformes, Compagno, 1973) ryb spodoustych.
Rozbieżności w nazewnictwie
W polskojęzycznej literaturze naukowej i popularnonaukowej z nazwą rekiny często wiązane są nazwy: Squaliformes, żarłacze (Selachii, do których zaliczane są rekiny i płaszczki), rekinokształtne (Galeiformes) i koleniokształtne. W źródłach anglojęzycznych z terminem shark (rekin) związanych jest jeszcze więcej nazw systematycznych i zwyczajowych. Jest to spowodowane dynamicznymi zmianami w systematyce świata zwierzęcego, które powodują, że w spotykanym w literaturze nazewnictwie dochodzi do niejednoznaczności, a nawet sprzeczności z wcześniej przyjętymi klasyfikacjami.
|
|||||||||||
Bibliografia
- Mały słownik zoologiczny: ryby. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.
- Ryby : encyklopedia zwierząt. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN : Dorota Szatańska, 2007. ISBN 978-83-01-15140-9 (seria).
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Świat Nauki, wrzesień 2007, str. 57
Questions for article: