Article on other languages:
- Енотови
- Proquiònid
- Medvídkovití
- Halvbjørne
- Kleinbären
- Procyonidae
- Procyonidae
- Procionedoj
- Procyonidae
- 아메리카너구리과
- Procyonidae
- Procyonidae
- ראקוניים
- ენოტისებრნი
- Meškėniniai
- Mosómedvefélék
- Kleine_beren
- アライグマ科
- Halvbjørnfamilien
- Procyonidae
- Procionídeos
- Procyonidae
- Енотовые
- Procyonidae
- Puolikarhut
- Halvbjörnar
- Rakungiller
- Єнотові
- 浣熊科
 |
del.icio.us |
 |
Digg |
 |
Furl |
 |
|
 |
Rojo |
| Add to OnlyWire |
| Szopowate | |
 Szop pracz (Procyon lotor) |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarioty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Podgromada | ssaki żyworodne |
| Szczep | łożyskowce |
| Rząd | drapieżne |
| Rodzina | szopowate |
| Nazwa systematyczna | |
| Procyonidae | |
| Gray, 1825 | |
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Szopowate (Procyonidae) - rodzina ssaków łożyskowych z rzędu drapieżnych. W zapisie kopalnym są znane od oligocenu.
Spis treści |
Występowanie i biotop
Szopowate są ssakami Nowego Świata - występują w Ameryce Północnej i Środkowej - od południowej Kanady po południową Argentynę. Zajmują różne siedliska - od obszarów pustynnych przez różne typy lasów po mokradła, tereny rolnicze i zurbanizowane. Preferują tereny zalesione.
Charakterystyka
Do tej rodziny należą zwierzęta małe lub średnie, zwykle z długim ogonem i o szerokim pysku, o tępym uzębieniu przystosowanym do rozdrabniania różnorodnego pokarmu. Pysk wydłużony, krótszy niż u psowatych, ale dłuższy niż u kotowatych. Uszy krótkie, sterczące. Ubarwienie szare lub brązowe, u niektórych kontrastowe w części twarzowej głowy, z ciemnymi i jasnymi pierścieniami na ogonie. Szopowate są stopochodne, ich kończyny mają po pięć palców zakończonych krótkimi, zakrzywionymi pazurami.
| Wzór zębowy | I | C | P | M | |
|---|---|---|---|---|---|
| 36-42 | = | 3 | 1 | 3-4 | 2 |
| 3 | 1 | 3-4 | 2-3 | ||
Są zwierzętami wszystkożernymi, żywiącymi się pokarmem pochodzenia roślinnego i zwierzęcego włącznie z małymi ssakami i ptakami. Niektóre gatunki żyją w grupach rodzinnych, inne w parach, a samce ostronosów prowadzą samotniczy tryb życia. Większość szopowatych jest aktywna w nocy. Wszystkie potrafią wspinać się po drzewach, często szukają tam schronienia przed drapieżnikami. Ze względu na cenne futro są często obiektem polowań.
Systematyka
Większość badaczy wyróżnia dwie podrodziny szopowatych: Procyoninae (szopy) i Potosinae. Badania Klausa-Petera Koepfli i in. wykazały trzy linie rozwojowe szopowatych[1]. Poniżej przedstawiono rodzaje i gatunki obecnie zaliczane do tej rodziny z pominięciem podziału na podrodziny.
Bassaricyon
- Bassaricyon alleni
- Bassaricyon beddardi
- Bassaricyon gabbii - olingo puszystoogonowy
- Bassaricyon lasius
- Bassaricyon pauli
Bassariscus
Nasua (ostronosy)
- Nasua narica - ostronos białonosy
- Nasua nasua - ostronos rudy (koati)
Nasuella
Potos
Procyon - szop
Początkowo do rodziny szopowatych zaliczano występującą w Azji pandę małą i pandę wielką, obecnie klasyfikowane odpowiednio w rodzinach pandowatych i niedźwiedziowatych.
Przypisy
- ↑ Koepfli Klaus-Peter, Phylogeny of the Procyonidae (Mammalia: Carnivora): Molecules, morphology and the Great American Interchange, Molecular Phylogenetics and Evolution, Volume 43, Issue 3, June 2007, Pages 1076-1095 doi:10.1016/j.ympev.2006.10.003 {abstrakt) (en)
Bibliografia
- Kazimierz Kowalski: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
- Myers, P.: Procyonidae (en). (On-line), Animal Diversity Web, 2000. [dostęp 29 maja 2008].
- Zwierzęta : encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 146. ISBN 83-01-14344-4.
|
|||||||||||